ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΓΙΩΤΗΣ    σε πλάνο κοντινό

2016-12-16

Συνέντευξη - φωτογράφηση για το e-la theatro.gr                             Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης

Κάποιο τον θεωρούν brillante fantasista.  Ο Δημήτρης Γιώτης είναι λαμπερός και στην σκηνή και στην ζωή . 

Αγαπά το θέατρο , σέβεται το κοινό, ονειρεύεται και δημιουργεί . 

Αντιμετωπίζει την αλήθεια κατάματα και έχει το θάρρος της γνώμης του. Πιστεύει στην φιλία και τονίζει ότι " Η αγάπη ενώνει ".  Έπειτα από πολλά χρόνια πορείας στο θέατρο και επιτυχημένων συνεργασιών τον συναντάμε φέτος για δεύτερη χρονιά στο θέατρο "ELIART" να κάνει με μεγάλη επιτυχία "Το ημερολόγιο ενός τρελού" Δέχτηκε με χαρά τις ερωτήσεις μας και απάντησε σε όλες με αφοπλιστική ειλικρίνεια !

Πότε ήρθε το θέατρο στην ζωή σου και τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις : ΝΑΙ θα κάνω Θέατρο !

Η ίδια η ζωή με οδήγησε στο θέατρο. Ήθελα μία πολύχρωμη, ιδιαίτερη ζωή, γεμάτη φως, ενέργεια, αποδοχή και αναγνώριση, αγάπη και παιχνίδι. Στο θέατρο παίζεις, παίζεις διαρκώς. Δεν μεγαλώνεις! Πάω να παίξω λέμε, δεν λέμε πάω να δουλέψω. Το παίζω βγαίνει από το παιχνίδι ενώ η δουλειά από την δουλεία.. . Μεγάλη διαφορά. 

  Το θέατρο δεν είναι απόφαση είναι η ίδια η ζωή! 

Στα πρώτα βήματα της πορείας σου ήρθε μία συνεργασία με την Αλίκη . Πως ήταν η συνεργασία σου μαζί της ? 

Με το που βγήκα απ' τη σχολή η Αλίκη μου χάρισε τη "μελωδία της ευτυχίας" και το ταξίδι ξεκίνησε. 

Ήταν τόσο χαρισματικός άνθρωπος, γενναιόδωρος , δοτική , διορατική, Εξυπνη και ευφυής. Τόσο Φωτεινή σαν να χε καταπιεί προβολέα! 

 Μόνο καλά έχω να θυμάμαι από τη συνεργασία μου μαζί της. Σκηνικά γενναιόδωρη όμως είχα την τύχη να με διαλέξει και για την παρέα της, τραπέζια, φαγοπότια, γέλια και τραγούδια. Συζητήσεις και μυστικά. Μάλιστα ήμασταν στη Θεσσαλονίκη και είχαμε σχεδόν όλοι ταλαιπωρηθεί από γαστρεντερίτιδες κι εκείνη κουρασμένη και κάπως πρησμένη στην κοιλιά να μου λέει στην κουίντα: 

<Κοίτα κοίτα βρε Δημήτρη πρήξιμο τι να κάνω;>  Κι εγώ ανυποψίαστος: κυρία Αλίκη πηγαίνετε στο νοσοκομείο, μια εξέταση είναι, όλοι το πάθαμε θα σας βάλουν ορό και όλα καλά ..Που να ήξερα ; Και όταν μάθαμε κλαίγαμε ένα τριήμερο πριν έρθουμε στην Αθήνα. 

Θυμάμαι μεταξύ άλλων την είχα ρωτήσει για γνωστό πρωταγωνιστή που την έθαβε και εκείνη τον πήρε στην παρέα της... Γιατί; Πώς; Και εκείνη να μου λέει: <Τα φίδια να τα έχεις στην αυλή σου για να τα ελέγχεις> , Και αλλά και άλλα πολλά και σημαντικά. Ήταν μεγάλο δώρο ζωής η Αλίκη! 

Θέατρο , Οικογένεια , Ζωή , Ποιες είναι οι προτεραιότητες σου ? 

Σίγουρα προτεραιότητά μου είναι ο γιος μου, ο Γιάννης. 

Ξέρεις κάτι το ένα μπερδεύεται με το άλλο. Το θέατρο είναι η ζωή μου! Δεν είναι ξένο από μένα, είναι συνυφασμένο με την ύπαρξη μου. Ηθοποιός γεννιέσαι δεν γίνεσαι! Σίγουρα προτεραιότητά μου είναι ο γιος μου, ο Γιάννης. Είναι η ευτυχία της ζωής μου. Είναι ο πρίγκιπας μου και χτυπάω προσοχές για αυτόν. Τον αγαπάω, τον λατρεύω, τον θαυμάζω και τον καμαρώνω. Θέλω να είναι χαρούμενος, θέλω να μεγαλώσει ξένοιαστα και χαρούμενα και τα δύσκολα της ζωής να έρθουν - αν έρθουν - χωρίς να πληγώνω την ψυχούλα του με περιττές, για την ώρα, πληροφορίες. Δεν πιστεύω ότι θα τον ωφελήσει να ξέρει για τζιχαντιστές, τρομοκρατικές επιθέσεις και μνημόνια. Το παιδί είναι παιδί! Και είναι δώρο θεού!

Υπάρχουν αληθινές φιλίες στο θέατρο η όλα είναι ένα παιχνίδι δημοσίων σχέσεων ? 

Αληθινές φιλίες υπάρχουν και βέβαια υπάρχουν. Είμαι τυχερός και ευγνώμων που έχω κρατήσει ανθρώπους καρδιάς μέσα από το θέατρο. Η Τζέσυ Παπουτσή είναι άνθρωπος καρδιάς, οικογένειά μου. Η Άριελ Κωνσταντινίδη έχει βαφτίσει το γιο μου, είναι νονά μας. Η Βάνα μπάρμπα είναι άνθρωπος της ζωής μου. Ο Κώστας Βουτσάς με τη Σάντρα και τη Θεοδώρα οικογένειά μου. Η Νατάσα Ράγιου που πήρε την πρώτη μου συνέντευξη στα 17 μου χρόνια και από τότε... Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. 

Σίγουρα υπάρχουν και λυκοφιλίες, ουουου είναι και πολλές! Όμως ξέρεις κάτι δεν θέλω να σταθώ. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω, τι έχουμε να μοιράσουμε; Μια καλή μέρα, έναν καλό λόγο, μια αγκαλιά... αν κάναμε όλοι θα είχαμε μια καλύτερη κοινωνία. Τίποτα δεν μας χωρίζει. Η αγάπη ενώνει! Λένε ότι είμαι εύκολος και αγαπητός, μα δε βρίσκω το λόγο γιατί πρέπει να γίνω δύσκολος, αυτά είναι ψεύτικα τερτίπια ανθρώπων με βαθύτερα προβλήματα. Εγώ για παράδειγμα έχω κάνει σπουδαία δουλειά με τον Αντώνη το Λουδάρο. Δημιουργήσαμε μαζί το, "M. Butterfly" με αγάπη και μεράκι . Εγώ χαίρομαι για τον Αντώνη, για τις επιτυχίες του, την εξέλιξη του, το ίδιο κάνει και εκείνος, είναι φίλος μου 20 χρόνια, τi μπορεί να μας χωρίσει; 

Θέλει συναισθηματική γενναιοδωρία για να αναγνωρίσεις το ταλέντο του άλλου. Τώρα αν κάποιος δεν το χει... δικό του θέμα... Απεταξάμην τη συναισθηματική μιζέρια. Τη φτώχεια αυτή δεν θέλω. Εγώ είμαι "πλούσιος"! 

Ποια είναι η σχέση σου με το Κοινό , τελικό αποδέκτη της εκάστοτε καλλιτεχνικής δημιουργίας ? 

Το κοινό έχει ένστικτο. Ανεβάζει και κατεβάζει. 

Αν δεν πας να το κοροϊδέψεις, αν δεν του φερθείς ψεύτικα και αλαζονικά, αν του "μιλήσεις" στην ψυχή και την καρδιά του είναι μαζί σου. Εγώ από το "EQUUS"  πριν εφτά χρόνια που αποφάσισα να επιλέγω τα όνειρα μου, έχει χτιστεί μια σχέση ειλικρίνειας, αλήθειας και ποιότητας. Έχω τη χαρά να έρχονται και να ξαναέρχονται σε παραστάσεις και να αναγνωρίζουν κάθε φορά κάτι άλλο. Είμαι χαϊδεμένος απ' το κοινό αλλά δεν επαναπαύομαι σε κάτι, αυτό μου δίνει δύναμη και ώθηση για το επόμενο βήμα. 

Δεύτερος χρόνος επιτυχίας για το <Ημερολόγιο ενός τρελού> Το είχες προβλέψει ? 

Ειλικρινά όχι. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε. Το θέατρο δεν το ξέρει κανείς. Το μυστικό της επιτυχίας θα το είχαν ανακαλύψει άλλοι πριν από μας αλλά δεν έτυχε. Με την ελπίδα πας. Στήνεις, οραματίζεσαι, παλεύεις, τολμάς και πιστεύεις για το καλύτερο. Έχω την τύχη και νιώθω ιδιαίτερα ευγνώμων γι' αυτό, ο "τρελός" μου να κερδίζει την αγάπη και την αποδοχή από κοινό και κριτικούς. Έγινε κάτι μαγικό. Μίλησε το συναίσθημα κατευθείαν στη ψυχή και στην καρδιά. Χαίρομαι τόσο πολύ που το "ημερολόγιο" γράφει ιστορία ! Ο "τρελός" μου είναι κομμάτι μου, τον αγαπάω, τον πονάω και το νοιάζομαι. Ευτυχής που τον συνάντησα !

Ποιος ο ρόλος μιας κριτικής για την δουλειά σου ? Ενδεχομένως καλής η κακής . 

Καλοδεχούμενες και οι δύο. Εννοείται μια καλή κριτική είναι η επιβράβευση του κόπου και της δουλιάς μου. Και η κακή αν είναι τεκμηριωμένη χρειάζεται γιατί με πάει παρακάτω. Εξυπνάδα χρειάζεται να μπορείς να αναγνωρίσεις και ενδεχομένως να υιοθετήσεις τα όποια στοιχεία θα σου τονίσουν. Όμως υπάρχει και η κριτική της "άποψης" . Αυτή την βαριέμαι!! Η "άποψη" έχει κακοπροαίρετη ρίζα! Έχει φθόνο, ζήλια και κακία. Έχω ακούσει τέτοιες, μάλιστα με τη μορφή ειλικρινούς φιλίας. Δήθεν καλοπροαίρετες αλλά στάζουν χολή. Παιδιά τον μαλάκα τον παίζω, δεν είμαι! Τα ψυχολογικά του ο καθένας και σε άλλη παραλία. Εγώ δεν θα γίνω σάκος του μποξ κανενός! 

Σε ποιο βαθμό έχει επηρεάσει η Κρίση το θέατρο το 2016 ? 

Πολύ, πάρα πολύ! Σκέψου ότι είναι είδος πολυτελείας. Όμως εγώ βλέπω Φως στο τούνελ. Εξάλλου σε όλες τις περιόδους κρίσης (πόλεμος, εμφύλιος, δικτατορία) το θέατρο άνθιζε. Ο κόσμος έχει ανάγκη να μοιραστεί και να νιώσει μαζί με άλλους πράγματα που τον ενώνουν. Είναι πηγή έμπνευσης το θέατρο. Ανάσα και οξυγόνο στις μέρες που διανύουμε. 

Ποιές από τις παραστάσεις που έχεις δει πιστεύεις ότι δεν θα ξεχάσεις ποτέ ? 

"Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος" με την Τζέσυ Παπουτσή, τον Δημήτρη Λιακόπουλο και την Μάρλεν Σαΐτη σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου. "Η πόρνη από πάνω" του Αντώνη Τσιπιανίτη με την Κατερίνα διδασκάλου . "Rose" με την Αντιγόνη Βαλάκου. "Χάρολντ και Μοντ" με τον Γιάννη Βούρο, την Δέσποινα Μπεμπεδέλη σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. "Διαμάντια και μπλουζ" με την Τζένη Καρέζη. "Shirley Valentine" με την Αλίκη. "Γλυκό πουλί της νιότης" με την Αλίκη. "Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας" με Αλεξανδράκη Γαληνέα. 

Το καλό θέατρο μένει στη μνήμη μας σαν κάτι μαγικό, σαν πολύτιμος θησαυρός ανεκτίμητης αξίας! 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου Θεατρικοί συγγραφείς ? 

Τένεσι Ουίλιαμς αν και έχει γράψει πιο δυνατές σκηνές για τις γυναίκες είναι μαγικός, σκοτεινός και πάντα βρίσκεις κάτι άλλο στα έργα του. Ντοστογιέφσκι - τα λόγια περιττά. Νικολάι Γκόγκολ - σημαντικός, διαχρονικός, ευφυής και μαέστρος της ψυχολογικής έντασης των ηρώων. Είναι πολλοί...  και από 'Eλληνες: Αντώνης Τσιπιανίτης αυτό που έκανε με τη "Πόρνη από πάνω" ήταν κάτι μαγικό. Έργο γραμμένο το 2012 από έλληνα, τι σπουδαίο και ξεχωριστό το φως που μας δίνει ο Αντώνης. Πιστεύω ότι το μέλλον του ανήκει.

Με τους ηθοποιούς του σήμερα θα μπορούσαμε να οραματιστούμε την χρυσή εποχή του Ελλ. Κινηματογράφου ? 

Κοίταξε μην συγκρίνουμε πρόσωπα και εποχές. Τότε δεν υπήρχε τηλεόραση ούτε αμέτρητα κανάλια. Υπήρχε η οθόνη και μόνο ως μέγεθος ερχότανε και επιβάλλονταν στη συνείδηση του θεατή το μέγεθος, το πρόσωπο και η εικόνα του ηθοποιού. Αυτό τον έκανε σταρ και αξεπέραστο. 

Τότε για να πας στο θέατρο ήταν κάτι σημαντικό. Ντυνόσουν διαφορετικά... Δεν υπήρχε η τριβή της καθημερινότητας. Τόσα κανάλια και εκπομπές να καθαρίζεις πατάτες και να βλέπεις ξανά και ξανά τα ίδια πρόσωπα. Τότε ήταν γεγονός. Τώρα έχουν απομυθοποιηθεί όλα. Η Μάρθα Καραγιάννη του τότε θα μπορούσε να είναι η Τάνια Τρύπη του τώρα. Αν και δε Μαρέσουν καθόλου η διάδοχοι. Θρόνοι δεν υπάρχουν. Προσωπικότητες, ταλέντα πάντα υπάρχουν και κάνουν τη δική τους πορεία. Σεβαστή και διαφορετική. Με σεβασμό στο παρελθόν αλλά και με τα μάτια στο μέλλον.  

Που δίνεις το <Βραβείο Δημήτρης Γιώτης> ? 

Τι λες τώρα; Δεν υπάρχει τέτοιο βραβείο..... Το βραβείο της ζωής μου είναι ο γιος μου,ο Γιάννης 

2017 Τι πιστεύεις τι ελπίζεις τι εύχεσαι ? 

Φως, ελπίδα, όνειρα ,σχέδια , αγάπη.... Τόλμα τα όνειρα σου ! Πάρε την ευθύνη του εαυτού σου και τόλμα ! 

Ζώη σε ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας και εύχομαι να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα . Το αξίζεις και μπορείς .

Δημήτρης Γιώτης



Ευχαριστούμε

"Αγιος Βασίλης" : Κωνσταντίνος Σερεπίσος

Ευχαριστούμε θερμά για την φιλοξενία το "The Christmas Factory" στην Τεχνόπολη και ιδιαίτερα τον κύριο John Kagionlis