Το πρώτο χειροκρότημα

Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου 

Dreamville – Ρεμπέτικο

 Όταν η μαθητεία συναντά τη σκηνή 

 Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης για το ela-theatro.gr

Υπάρχουν στιγμές στο θέατρο που δύσκολα περιγράφονται με λέξεις. 

Στιγμές που δεν ανήκουν αποκλειστικά ούτε στους θεατές ούτε στους καλλιτέχνες. 

Στιγμές που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στην προσμονή και στην ολοκλήρωση ενός μεγάλου ταξιδιού. Μία τέτοια στιγμή είναι το πρώτο χειροκρότημα που συνοδεύει τις εξετάσεις των σπουδαστών της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. 

Ένα χειροκρότημα που δεν αφορά μόνο την επιτυχία μιας παρουσίασης. 

Είναι η αναγνώριση της προσπάθειας, της αφοσίωσης, της πειθαρχίας και της πίστης σε ένα όνειρο. Είναι το χειροκρότημα που ακούει ο νέος ηθοποιός όταν αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η σκηνή δεν αποτελεί πλέον μια επιθυμία αλλά μια πραγματικότητα. 

 Φέτος, οι εξετάσεις του Β΄ και του Γ΄ Έτους της Δραματικής Σχολής απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως η θεατρική εκπαίδευση δεν είναι μια απλή διαδικασία μετάδοσης γνώσεων. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία που μεταμορφώνει, δοκιμάζει και τελικά αποκαλύπτει προσωπικότητες και ταλέντα.

Μια σχολή με ιστορία σχεδόν ενός αιώνα.  

Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπαιδευτικούς θεσμούς της χώρας. Από την ίδρυσή της, το 1930, πορεύεται παράλληλα με την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, διαμορφώνοντας γενιές καλλιτεχνών που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σκηνή, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. 

 Οι σπουδές στη Σχολή είναι απαιτητικές και πολυδιάστατες. 

Οι νέοι ηθοποιοί εκπαιδεύονται στην υποκριτική, την ορθοφωνία, τη φωνητική τέχνη, την κίνηση, τον χορό, το τραγούδι, την ιστορία και θεωρία του θεάτρου, τη δραματουργία και μια σειρά από γνωστικά αντικείμενα που συγκροτούν την ολοκληρωμένη καλλιτεχνική τους ταυτότητα. 

 Σήμερα, η Σχολή στεγάζεται στο ιστορικό «Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά», έναν χώρο που φέρει έντονα το αποτύπωμα της μεγάλης Ελληνίδας ηθοποιού. 

Η Ειρήνη Παπά οραματίστηκε έναν ζωντανό πυρήνα καλλιτεχνικής δημιουργίας και εκπαίδευσης. 

Η συμβολή της στη δημιουργία και διάσωση του χώρου υπήρξε καθοριστική, αφήνοντας ως παρακαταθήκη έναν τόπο που σήμερα φιλοξενεί τα όνειρα και τις αγωνίες των επόμενων γενεών ηθοποιών. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι κάθε βήμα των σπουδαστών μέσα στους χώρους αυτούς συνομιλεί με την ιστορία του ελληνικού θεάτρου.  

Το Dreamville και το όνειρο του μιούζικαλ  

Οι πτυχιακές εξετάσεις του Γ΄ Έτους πραγματοποιήθηκαν μέσα από την παρουσίαση του μουσικοθεατρικού project «Dreamville», που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος Musical. 

Υπεύθυνη καθηγήτρια ήταν η Χαρά Κεφαλά, με βοηθό καθηγήτρια τη Δέσποινα Λιοστάκη, ενώ σημαντική υπήρξε η συμβολή όλων των συνεργατών της παραγωγής. 

 Το «Dreamville» λειτούργησε ως ένα ταξίδι στην ιστορία του μουσικού θεάτρου. 

Οι σπουδαστές πέρασαν από διαφορετικές εποχές, αισθητικές και δραματουργικές φόρμες, παρουσιάζοντας αποσπάσματα από εμβληματικά μιούζικαλ όπως: Singin' in the Rain Hadestown She Loves Me Two on the Aisle Sunset Boulevard Mean Girls Grease Cabaret Kiss Me Kate Company Follies The Wild Party The Hunchback of Notre Dame Jekyll & Hyde Copacabana Victor/Victoria La La Land  

Το μιούζικαλ αποτελεί ίσως το πιο σύνθετο είδος θεατρικής έκφρασης. 

Ο ηθοποιός καλείται να συνδυάσει υποκριτική, τραγούδι και κίνηση με απόλυτη ακρίβεια, διατηρώντας παράλληλα την αλήθεια του ρόλου. 

Αυτό ακριβώς πέτυχαν οι τελειόφοιτοι σπουδαστές. 

Πίσω από κάθε μουσικό νούμερο, πίσω από κάθε χαμόγελο και κάθε χορογραφία, ήταν εμφανείς οι αμέτρητες ώρες δουλειάς, οι πρόβες, οι διορθώσεις, οι αμφιβολίες αλλά και η χαρά της δημιουργίας.  

Το αποτέλεσμα δεν ήταν απλώς μια εξέταση.

Ήταν μια γιορτή.

Οι τελειόφοιτοι του Γ΄ Έτους 

Στο «Dreamville» συμμετείχαν: Κωνσταντίνα Κατσιάρη, Κατερίνα Όλγα Μολφέση, Ίριδα Κατσούρη, Γιώργος Μπραουδάκης, Παρασκευή Λιζέτ Ροσμάγερ, Φοίβη Δανάη Γρηγοράκη, Κατερίνα Γαλανάκη, Θοδωρής Μερκούρης, Δέσποινα Λιοστάκη, Μαίρη Ζαφειροπούλου, Ναταλία Εκιέλ, Γιώργος Τσίλης, Στέφανος Κατζίδης, Μαρία Τσιμπισάκη, Δημήτρης Γιαννόπουλος, Γιώργος-Ζήσης Μηλιανίδης, και το σύνολο των τελειοφοίτων που συμμετείχε στα ομαδικά μέρη της παράστασης

Το Ρεμπέτικο του Β΄ Έτους  

Η παρουσίαση του Β΄ Έτους στράφηκε σε ένα βαθιά ελληνικό καλλιτεχνικό σύμπαν. 

Το Ρεμπέτικο. 

Μια μουσική που γεννήθηκε από τη λαϊκή ψυχή, τις γειτονιές, τα λιμάνια, τις χαρές και τις πληγές του ελληνισμού. Οι σπουδαστές του Β΄ Έτους προσέγγισαν το ρεμπέτικο όχι ως μουσικό είδος αλλά ως ζωντανό θεατρικό υλικό. 

Αναζήτησαν τους ανθρώπους πίσω από τα τραγούδια, τα πρόσωπα πίσω από τους στίχους, τις ιστορίες που εξακολουθούν να συγκινούν δεκαετίες μετά τη δημιουργία τους. 

Μέσα από τραγούδια των Μάρκου Βαμβακάρη, Βασίλη Τσιτσάνη, Κώστα Σκαρβέλη, Γιώργου Μητσάκη, Σταύρου Ξαρχάκου, Ηλία Ανδριόπουλου και άλλων δημιουργών, οι σπουδαστές απέδειξαν ότι η θεατρική πράξη μπορεί να συναντήσει γόνιμα τη λαϊκή μουσική παράδοση. 

Οι σπουδαστές του Β΄ Έτους 

Στην παρουσίαση συμμετείχαν: 

Αλέξης Αραμπατζίδης, Αστέρης Ριμαγμός, Ειρήνη Βουζάκη, Νάμπα Σαμ, Σταματική Λάγγη, Βασίλης Καραγιάννης, Φερνάντο Μπάλα, Αλέξανδρος Κατσιμίχας, Νεφέλη Μούστου, Στέλλα Παρασκευή, Κατερίνα Γκουντούλια, Κατερίνα Σωτηρίου, Μερόπη Ριζοβά ,Βασίλης Τσιτσάνης, Αλέξανδρος Κοκοτός, Άννα Ρίζου ,Αντώνης Δερμιτζάκης, καθώς και όλοι οι σπουδαστές που συμμετείχαν στα ομαδικά μέρη της παρουσίασης. 

  Οι δάσκαλοι πίσω από τη σκηνή  

Το θέατρο είναι συλλογική τέχνη. Πίσω από κάθε επιτυχημένη παρουσίαση βρίσκονται οι άνθρωποι που καθοδηγούν, εμπνέουν και στηρίζουν τους νέους καλλιτέχνες 

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη Χαρά Κεφαλά 

και τη Δέσποινα Λιοστάκη, αλλά και σε όλους τους συντελεστές της παραγωγής: Γιώργος Μπραουδάκης, Γιώργος-Ζήσης Μηλιανίδης, Πέτρος Φωτιάδης, Ευαγγελία Αναβρυτάκη, Olga Faleichyk, Ιωάννα Γραικού, Βασιλεία Λούζη, Λένα Μακρυμάλλου, καθώς και στους τεχνικούς, τους εργαζόμενους και το διοικητικό προσωπικό του Εθνικού Θεάτρου που συνέβαλαν στην πραγματοποίηση των εξετάσεων.

  Το πρώτο χειροκρότημα  

Όταν ολοκληρώθηκαν οι παρουσιάσεις και οι σπουδαστές στάθηκαν στη σκηνή για την υπόκλιση, η συγκίνηση ήταν εμφανής. 

Κάποιοι χαμογελούσαν. 

Κάποιοι προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. 

Άλλοι κοιτούσαν τους δασκάλους τους, αναζητώντας σε ένα βλέμμα την επιβεβαίωση πως η προσπάθεια άξιζε. 

Και τότε ήρθε το χειροκρότημα. 

Ένα παρατεταμένο χειροκρότημα που δεν αφορούσε μόνο την παράσταση που μόλις είχε ολοκληρωθεί. Αφορούσε τρία χρόνια μαθητείας.  

Το παρατεταμένο χειροκρότημα των σπουδαστών μετά την ολοκλήρωση των παρουσιάσεων © ela-theatro.gr

Αφορούσε τα όνειρα που γεννήθηκαν στις αίθουσες της Σχολής. 

Αφορούσε τις αποτυχίες που έγιναν μαθήματα, τις δυσκολίες που έγιναν δύναμη και τις αμφιβολίες που μετατράπηκαν σε πίστη. 

Για τους τελειόφοιτους του Γ΄ Έτους ήταν ίσως το τελευταίο χειροκρότημα ως σπουδαστές. Για τους μαθητές του Β΄ Έτους ήταν ένα βήμα πιο κοντά στη δική τους στιγμή. 

 Για όλους όμως ήταν το ίδιο πράγμα: 

Το πρώτο χειροκρότημα μιας ζωής αφιερωμένης στο θέατρο 

Φωτογραφίες: 

Από τις εξετάσεις του Β΄ και Γ΄ Έτους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου  

Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης

Θεατρικός Συντάκτης

Δεν πιστεύω πως ο άνθρωπος γεννιέται έτοιμος. 

Χτίζεται μέρα με τη μέρα, σκηνή με σκηνή, επιλογή με επιλογή. Κάπου στη διαδρομή, το Θέατρο και η Ψυχολογία έγιναν οι δύο σταθερές συντεταγμένες μου.

Το ένα με δίδαξε να αφηγούμαι ιστορίες και το άλλο να αναζητώ όσα κρύβονται πίσω από αυτές.

Από τον πρώτο υποκριτή του Θέσπη έως το «Αν» του Στανισλάφσκι και τις σύγχρονες θεατρικές αναζητήσεις, το θέατρο παραμένει ένας ζωντανός καθρέφτης της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη, ο πρωταγωνιστής είσαι πάντα εσύ.